Բացեցի աչքերս խորը քնից արթնանալով: Առաջինը, որ նկատեցի սպիտակ, տխուր, լուռ ու դժգույն պատերն էին, որոնք նշմարվող թույլ լույսի ազդեցության տակ էլ ավելի թշվառ էին դառնում և գունավորից զուրկ: Աչքերս դժվարությամբ էի շարժում, երբ հանկարծ նկատեցի անծանոթ, թույլ նշմարվող մի ուրվագիծ, որը սկզբում թվաց, թե անիրական է, ուրվական, սակայն զարմանքս մեծ եղավ, երբ ինձ թվացող ուրվականը սկսեց զգալի ձայնի ճիշտ և հնչեղ շեշտադրությամբ խոսել:
Քանզի իր ուշադրությունից չէր վրիպել իմ արթնանալը, շտապեց առանց վայրկյան կորցնելու խոսել, որովհետև բոլորս էլ գիտենք վայրկյանների արժեքը.. Առաջին նախադասությունը լսելուց հետո զարմանքս կրկնապատկվեց. -Այս աշխարհում մարդկանց ինչո՞վ են չափում: -Ի՞ նչ, եղավ իմ անսպասելի արձագանքը: -Այո',այո',դու ճիշտ լսեցիր, սակայն ևս մեկ անգամ քեզ համոզելու համար նորից կկրկնեմ. այս աշխարհում մարդկանց ինչո՞վ են չափում: -Պետք է խոստովանեմ, որ հարցդ հետաքրքիր էր: Այս աշխարհում մարդկանց չափում են ` բարությամբ, անկեղծությամբ, սիրառատ սրտով, մաքուր հոգով, վստահությամբ և իհարկե` ճշմարիտ խոսելով: -Գեղեցիկ էր ասածդ, բայց միթե՞այդ բոլոր խոսքերդ 21-րդ դարի մասին էին: -Այո, ճիշտ 21-րդ դարին: Իսկ ինչու՞ է ձեզ` բոլոր մահկանացուներիդ թվում, թե դարը կապ ունի մարդկանց սրտի և հոգու լարերի հետ: -Քսանմեկերորդ դարը ռոբոտացման դար է: Այստեղ դրամը ամեն ինչ է: -Իսկ դու փորձիր դրամ բառը կարդալ հակառակ: Փորձեցի՞ր, ի՞նչ ստացվեց, հասկացա՞ր, որ դրամ գոյականը կապ չունի մարդ բառի հետ: Մարդ ծնվում են, բայց ոչ բոլորն են կարողանում դառնալ մարդ: -Ինչ-որ առումով համաձայն եմ, բայց այսօր մարդիկ չար են, անսիրտ և որ ամենից վատն է` այս ամենով հանդերձ` տխուր:
-Յուրաքանչյուր մարդ արարածի սրտի խորքում կա բարին, ուղղակի նա կարողացել է վարպետորեն թաքցնել այն սրտի մի խոր անկյունում, որի տեղը երբեմն ինքն էլ է մոռանում: Յուրաքանչյուրիս մեջ կա և' բարին, և' չարը, և' ժպիտը, և' արցունքը, և' ուրախությունը, և' տխրությունը: Պարզապես մենք բոլորս էլ փորձում ենք թաքցնել մեր թույլ կողմերը: Մարդը փոփոխական էակ է, նա չի եղել և չի կարող լինել կայուն: Մարդ արարածը տրամադրության ստրուկն է:
-Ստրկությունից միշտ էլ կարելի է ազատվել:
-Ցանկացած իրավիճակից կարելի է ազատվել, եթե ունես ցանկություն: Եվ հենց այս է խնդիրը, որ մարդը չի ցանկանում ազատվել գերությունից: Մարդիկ բոլոր դարերում գործել են սխալներ, իսկ հետո զղջացել և ներողություն խնդրել, հուսահատվել են, բայց հետո հավատացել, մի բան կորցրել են` մի ուրիշ բան գտել, չեն հավատացել, իսկ հետո աղոթել են` ԱՄԵՆ:
-Այս տեսակը շահամոլ է, էգոիստ:
-Իսկ դու, հենց դու ինչպիսի՞ն ես: Միթե՞ դու ինչ-որ բան անելուց առաջ չես մտածում, թե ինչը լավ կլինի քեզ համար, մի՞թե դա դու չես: Դա դու ես, ես եմ և բոլորն են:
-Դու հավատում ե՞ս Աստծուն:
-Ես հավատում եմ մարդկանց մեջ գտնվող բարությանը, ներողամտությանը, մեկը մյուսի հանդեպ սիրուն:Եվ այո, ես հավատում եմ Հիսուսին, ով զոհաբերեց իրեն (որովհետև հավատում էր հոգու անմահությանը) բոլորի համար:
Քանզի իր ուշադրությունից չէր վրիպել իմ արթնանալը, շտապեց առանց վայրկյան կորցնելու խոսել, որովհետև բոլորս էլ գիտենք վայրկյանների արժեքը.. Առաջին նախադասությունը լսելուց հետո զարմանքս կրկնապատկվեց. -Այս աշխարհում մարդկանց ինչո՞վ են չափում: -Ի՞ նչ, եղավ իմ անսպասելի արձագանքը: -Այո',այո',դու ճիշտ լսեցիր, սակայն ևս մեկ անգամ քեզ համոզելու համար նորից կկրկնեմ. այս աշխարհում մարդկանց ինչո՞վ են չափում: -Պետք է խոստովանեմ, որ հարցդ հետաքրքիր էր: Այս աշխարհում մարդկանց չափում են ` բարությամբ, անկեղծությամբ, սիրառատ սրտով, մաքուր հոգով, վստահությամբ և իհարկե` ճշմարիտ խոսելով: -Գեղեցիկ էր ասածդ, բայց միթե՞այդ բոլոր խոսքերդ 21-րդ դարի մասին էին: -Այո, ճիշտ 21-րդ դարին: Իսկ ինչու՞ է ձեզ` բոլոր մահկանացուներիդ թվում, թե դարը կապ ունի մարդկանց սրտի և հոգու լարերի հետ: -Քսանմեկերորդ դարը ռոբոտացման դար է: Այստեղ դրամը ամեն ինչ է: -Իսկ դու փորձիր դրամ բառը կարդալ հակառակ: Փորձեցի՞ր, ի՞նչ ստացվեց, հասկացա՞ր, որ դրամ գոյականը կապ չունի մարդ բառի հետ: Մարդ ծնվում են, բայց ոչ բոլորն են կարողանում դառնալ մարդ: -Ինչ-որ առումով համաձայն եմ, բայց այսօր մարդիկ չար են, անսիրտ և որ ամենից վատն է` այս ամենով հանդերձ` տխուր:
